Digital Fortress

After our “graduation” from Accenture Education Program (OJT), we hang out at Absynth. Nag-inuman, nagparty etc. Sila sumayaw. Ako hindi. I don’t see myself dancing. Hindi ko nga mainitindihan kung ano ang masaya sa pagsasayaw e. Kaya sinimot ko na lang ang Red Horse at San Mig Light sa table kaya for the first time in my life, nalasing ako. Ganun pala ang feeling ng nalalasing. Mapapasuray-suray ka talaga sa kalye. Malapit-lapit na nga ako mag-vomit sa bus, but I configured my brain in such a way na dapat sa bahay na ako susuka. Kaya tinulog ko na lang. Buti na lang nakauwi ako ng maayos. Actually, nagda-doubt pa rin ngayon ako kung buhay pa ako o hinde e. Baka nasagasaan na pala ako, hindi ko pala alam na patay na ako tapos nagbla-blog pa ako dito. Anyway, pagdating ko sa bahay, surpisingly 1/4 cup lang ng vomit ang naproduce ko and then I feel much better. And then after 3 hrs of sleep, May 18 na!! Da Vinci Code Day na!

The Da Vinci Code IS the most anticipated film of the year…at least for me. And of course, when you consider a film like this, you have to make sure that you are going to see it on its first day of release. And being a movie buff, I’m willing to give up my life just to see (haha ang drama)I have to make sure that I’m going to see this movie on May 18.Nagpaalam ako sa nanay ko na manonood ako after my last Practicum day at Accenture (weird no? nauna pa graduation). Knowing na sa Friday ay may pre-employment exam ako sa Accenture, she didn’t allow me to see it today! I need to rest daw. At syempre, nag-object ako. Masyado daw ako excited. Anung excited? Actually excited na excited na talaga ako. Hindi nya lang alam kung gaano ako ka-passionate sa movie na ‘to. Hindi naman obvious sa theme ng blog di ba? I’ve waited for months just for this very day and now ganun na lang? Sasabihin sa akin, bukas na lang? Sinong hindi maasar dun? Mabuti sana kung na set-up ko na sa utak ko months earlier na sa 2nd day na ako manonood. Kaso, on the same day kasi e. Kaya medyo nagtampo ako. Tapos sinabi pa nya sa akin na dahil lang sa pelikula, hindi na daw ako sumusunod sa kanya. At sino naman nagsabi sa kanya na hindi ako sumusunod sa kanya? I know that in the end, susunod pa rin ako sa kanya. She’s my mother. May concern sya sakin. Actually, nagpupumilit lang ako. Wala naman akong sinabi na “Bahala ka. Gusto ko ngayon na.”, ang sabi ko lang naman “Eehh..ngayon na lang…” with matching tantrums pa yun. Pero para sabihin na dahil sa Da Vinci Code, sinusuway ko na sya? Para na nya sinabi na dahil lang sa remote control ng TV, lumayas na ako ng bahay.

Ahh..ganito yata talaga pag movie buff. Pero okay na ako…kalmado na. Na-accept ko na. Kunsabagay, lumiit na ang expectation ko sa film dahil as of this moment, The Da Vinci Code has scored a very disappointing 06% at RottenTomatoes. 1 postive review and 15 negative reviews. Siguro hindi na “WOW…Blockbuster perfection. A gleefully erudite suspense movie” ang bungad ko sa movie review ko. (Hehe..gaya-gaya sa cover ng book).

This entry was posted on Thursday, May 18th, 2006 at 8:41 am and is filed under About Me, Daily Lives, Movies. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.